การทดสอบ Wet Dress Rehearsal (WDR) คือการซ้อมเสมือนจริงก่อนการปล่อยจรวด ซึ่งทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องจะดำเนินการทุกอย่างเหมือนวันปล่อยจริง ยกเว้นการจุดระเบิดเครื่องยนต์ เป็นการทดสอบขั้นสุดท้ายของยานพาหนะ ระบบสนับสนุนภาคพื้นดิน และการตรวจสอบระยะเวลาในการเติมเชื้อเพลิง นอกจากนี้ WDR ยังมีความสำคัญต่อการซ้อมให้บุคลากรหลายร้อยคนทำงานร่วมกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในการซ้อม WDR จะไม่มีข้อจำกัดเรื่องหน้าต่างการปล่อยจรวด (Launch Window) ทำให้ทีมงานมีความยืดหยุ่นในการดำเนินการทดสอบและแก้ไขปัญหา นักบินอวกาศของภารกิจ Artemis II ไม่ได้อยู่บนยานระหว่าง WDR เพื่อความปลอดภัยและเพื่อรักษาช่วงกักกันก่อนภารกิจจริง
แตกต่างจากการทดสอบ Static Fire ซึ่งมีการจุดระเบิดเครื่องยนต์ชั่วคราวขณะจรวดยังคงถูกยึดอยู่กับฐาน จรวด SLS ของนาซาในภารกิจ Artemis I และ II จะไม่มีการทดสอบ Static Fire แบบเต็มรูปแบบ เนื่องจากใช้เครื่องยนต์ RS-25 ซึ่งผ่านการทดสอบมาแล้วเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตาม จรวด Artemis I เคยมีการทดสอบ Green Run ในปี 2021 ซึ่งเป็นการจุดเครื่องยนต์สี่ตัวของขั้นแรกเป็นเวลาแปดนาทีเพื่อจำลองการปล่อยขึ้นสู่วงโคจร
จากข้อมูลล่าสุด ปัญหาไฮโดรเจนรั่วที่พบในการซ้อม WDR ครั้งล่าสุด ทำให้กำหนดการทดสอบ Artemis II ถูกเลื่อนออกไปอย่างน้อยถึงเดือนมีนาคม เพื่อดำเนินการซ้อม WDR ครั้งที่สอง ประสบการณ์จากภารกิจ Artemis I ซึ่งต้องผ่านการซ้อม WDR ถึงสี่ครั้ง (และครั้งสุดท้ายก็ถูกยกเลิกด้วยปัญหารั่วไหลของไฮโดรเจนเช่นกัน) แสดงให้เห็นว่าปัญหาการรั่วไหลนี้อาจซับซ้อนกว่าที่นาซาคาดการณ์ไว้ การนำจรวดขึ้นจากฐานเป็นเรื่องที่ท้าทายเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีมนุษย์อยู่บนยานและมีจุดหมายปลายทางไกลกว่าที่เคยเดินทางมาตั้งแต่ทศวรรษ 1970 การทดสอบที่เข้มงวดเหล่านี้จึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งยวดเพื่อความสำเร็จและความปลอดภัยของภารกิจ
🏷️ หมวดหมู่: Current Events, Original Art, Space, nasa, sls, static fire, Wet Dress Rehearsal
🔗 อ่านบทความฉบับเต็ม: hackaday
